__________________________________________________________
Obudziło mnie pukanie do drzwi, był to opiekun który chodził po
pokojach i budził obozowiczów. Niechętnie wstałam udałam się do
łazienki, przemyłam twarz zimną wodą by się obudzić. Spojrzałam
w lustro i zobaczyłam to czego nie chciałam więcej widzieć,
siebie...
Ubrałam się, obowiązkowo założyłam koszulę z długim rękawem,
by nie wzbudzać podejrzeń. Wyszłam na korytarz, zamknęłam drzwi
na klucz i ruszyłam w stronę stołówki. Gdy przekroczyłam próg
pomieszczenia, zauważyłam Mika siedzącego przy naszym stole. Nie
chciałam z nim siadać, podeszłam do okienka gdzie wydają posiłki,
wzięłam swoją porcję i podeszłam do stolika gdzie siedziała
reszta dziewczyn z obozu.
-Hej mogę się dosiąść?- zapytałam z nadzieją w głosie i
lekkim uśmiecham na twarzy.
-Jasne siadaj.- odpowiedziała brunetka siedząca na środku stołu
na „honorowym” miejscu.
Nastała cisza przy stole, usiadłam obok, jakiejś tlenionej
blondyny i zastanawiałam się czy to nie ona siedziała za mną w
autokarze. Całkiem możliwe, nie wygląda na zbytnio mądrą jak na
swój wiek. Zjadłszy śniadanie, kierownik ogłosił zbiórkę przed
hotelem, po czym pozwolił nam iść do swoich pokoi. Pospiesznie
wstałam z miejsca i wyszłam z stołówki. Jednak nie byłam jedyna
reszta również skończyła posiłek i całą gromadą ruszyli na
drzwi, mało co mnie nie zdeptali. Byłam w połowie schodów nagle
poczułam uderzenie w plecy, z bólu upadłam i sturlałam się na
sam dół. Na szczęście, albo nieszczęście spadłam na Mika.
Leżeliśmy na ziemi i patrzeliśmy sobie w oczy. Nie chciałam
przerywać tej chwili, ale niestety musiałam wstałam z podłogi,
otrzepałam spodenki z kurzu i bez słowa poszłam do swojego pokoju.
Nie odwróciłam się, ponieważ wiedziałam że na mnie patrzy.
Weszłam do pokoju, usiadłam na łóżku i włączyłam TV, ale nie
mogłam się skupić na programie lecącym w telewizorze. Cały czas
myślałam o nim, spadłam na niego i nawet go za to nie
przeprosiłam, strasznie się z tym czułam. No ale tak nie wypada
iść po czasie i przeprosić za przewrócenie kogoś ze schodów,
więc chyba sobie odpuszczę te przeprosiny i będę żyłą dalej.
Myślałam również o jego wczorajszym wyznaniu, o jego siostrze. To
przykre znaleźć ukochaną osobę na zimnych płytach w łazience.
Nikomu bym tego nie życzyła, nawet najgorszemu wrogowi. Myślałam
o naszym niedoszłym pocałunku. Jak dalej by się potoczyły sprawy
gdybyśmy się jednak pocałowali? Jednak nie dopuszczałam do siebie
takiej myśli, dobrze zrobiłam odpychając go, nie jestem jeszcze
gotowa na nowe związki, na nowe cierpienie. Kiedyś mnie bardzo
skrzywdzono, kochałam go, a on bezczelnie mnie zdradzał przez cały
czas za moimi plecami. Gdy ludzie się o tym dowiedzieli zaczęli
gadać na mój temat jaka to ja jestem, że nie byłam dla niego
wystarczająco dobra i dlatego znalazł sobie inną. Nie
wytrzymywałam tego, ukojenia doznawałam z pomocą mojej metalowej
przyjaciółki, ona nigdy mnie nie opuści.
Usłyszałam pukanie do drzwi, nie miałam ochoty na odwiedziny więc
ściszyłam telewizor i udawałam że śpię na pewno ten ktoś się
nabierze. Usłyszałam jak woła moje imię to był on, Mike. Jego
tym bardziej nie chciałam widzieć nie teraz. Słyszałam jak
otwiera drzwi i wchodzi do środka. Podszedł do mojego łóżka,
mimo zamkniętych oczu widziałam cień. Kucnął obok mnie i
pogłaskał mnie po głowie mówiąc:
-Jakaś ty piękna... szkoda że tego nie widzisz.... czemu sobie to
robisz?- zadał pytanie retoryczne- Czemu się kaleczysz...?-
ponownie pytanie retoryczne, przekręciłam się w jego stronę i
powoli otworzyłam oczy. Nie chciałam by się nad mną litował,
więc zrzuciłam jego rękę z mojej głowy i wykrzyczałam:
-Co ty tu robisz?! Nie pozwoliłam Ci wejść! Wynoś
się!-nawrzeszczałam na niego, ale on się nie ruszał stał przy
łóżku i się na nie patrzył.
-Spokojnie nic nie zrobiłem...
-Wynoś się!- przerwałam mu. On nic nie odpowiedział, odwrócił
się i wyszedł, trzaskając drzwiami.
Co ja zrobiłam, chciałam go zbywać, unikać, a nawrzeszczałam na
niego, chociaż on na to nie zasłużył, nie zrobił nic złego. Nie
mogę iść i przeprosić... albo pójdę przeproszę za moje
zachowanie i powiem mu co o tym myślę, raz a dobrze. Wyszłam z
pokoju z nadzieją ze szybko znajdę jego pokój, jednak nie musiałam
go szukać. Mike siedział w fotelu na korytarzy przy moim pokoju.
Podeszłam bliżej zapytałam czy możemy chwilę pogadać, ale on
nie odpowiedział, wstał z fotelu i szybkim krokiem udał się do
swojego pokoju. Jednak zdążyłam mu się przyjrzeć, oczy miał
czerwone jakby od płaczu, ale policzki miał suche. Było mi jego
żal, chciałam go przeprosić, jednak nic z tego nie wyszło.
Zrezygnowana weszłam do swojego pokoju, usiadłam na łóżku.
Zaczęłam myśleć o jego zachowaniu, pewnie się wkurzył. Pomyślał
sobie że jestem taka jak inne, on mi powiedział swoją tajemnice, a
ja to teraz wykorzystam ją by go obrazić lub dręczyć. Ja nie
chciałam go urazić po prostu nie chcę cierpieć z powodu
przelotnego uczucia które mogłoby się między nami zrodzić.
Minęły trzy dni, między nami nic się nie zmieniło. On był na
mnie wkurzony, a ja próbowałam go przeprosić co zawsze kończyło
się porażką. Nie mogłam dalej czekać aż on przestanie się za
tamto gniewać.
Po kolacji gdy wszyscy zaczęli wychodzić ze stołówki, próbowałam
go dogonić, ale niestety na marne schodząc ze schodów potknęłam
się i znowu z nich spadłam, zaczęłam się zastanawiać
czy to tylko ja mam takiego pecha, czy może jeszcze ktoś inny się
tu kiedyś przewrócił, miałam nadzieje że tak. Prawie bym upadła
na zimną podłogę, ale ktoś w porę mnie złapał, podniosłam
głowę, po cichu mówiąc przepraszam. Okazało się że moim
wybawcą znowu okazał się Mike.
-Hej!- powiedziałam z nadzieją w głosie i lekkim uśmiechem.-
Możemy pogadać?- zapytałam od razu.
-Nie mamy o czym – odpowiedział, po czym odwrócił się i
poszedł w stronę swojego pokoju.
-Ależ mamy.- mówiąc to szłam za nim.
-Niby o czym?- powiedział, zatrzymując się. Niestety nie zdążyłam
się zatrzymać i wpadłam w jego ramiona, z rękami na jego klatce
piersiowej, spojrzałam mu w oczy i zatraciłam się w kolorze jego
tęczówek. Czułam jak moje serce przyspiesza, pod jego koszulką
serce też szybko biło. Nasze twarze zaczęły się przybliżać,
jego jedna ręka powędrowała na mój pas, a drugą przyłożył
lekko do mojego lewego policzka, wtedy mnie pocałował. Pocałunek
był delikatny a za razem pełny namiętności i uczucia. Lecz nie
trwał długo, po krótkiej chwili, która się zdawała być
wiecznością, odsunął się od mnie i szybko poszedł do pokoju. Ja
stałam jak wryta nie mogłam się ruszyć, zaczęłam myśleć co
się przed chwilą stało, w końcu do mnie dotarło. On mnie
pocałował. Czemu to zrobił? Może coś do mnie czuje? No ale nie
mam co się nad tym zastanawiać. Gdy już mogłam się ruszyć,
poszłam do pokoju.
Weszłam do środka oparłam się o zamknięte drzwi i zsunęłam
się po nich, usiadłam na zimnej podłodze, przymknęłam oczy
palcami przejechałam po jeszcze ciepłych wargach, na samą myśl o
tym co się przed chwilą stało uśmiechnęłam się. Czemu on mnie
pocałował? Siedziałam tak przez dłuższy czas. Następnie wzięłam
piżamę i udałam się do łazienki. Umyta położyłam się do
łóżka zapaliłam lampkę nocną, włączyłam TV, ponieważ myśli
w głowie nie dawały mi spokoju. Cały czas myślałam o nim, o tym
co się wydarzyło, o pocałunku.
__________________________________________________
Mam nadzieję że wam się spodobał. Mam dla was piosenkę przy której pisałam ten rozdział.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz